Olifantenhaken
Olifantenhaken zijn een hulpmiddel om olifanten te straffen en te controleren. Een olifantenhaak is een stok van hout, metaal, plastic of glasvezel met op het eind een scherpe stalen haak, die eruit ziet als een kachelpook. Sommige olifantenhaken hebben een stevige grip, waardoor dompteurs er meer kracht mee kunnen uitoefenen en dieper in het vlees van de olifant kunnen haken.
Deze olifantenhaken zorgen voor schade. De dompteur gebruikt deze haken om bij olifanten op bepaalde gevoelige plaatsen in te haken. Hierdoor zal de olifant weglopen, om te zorgen dat de pijn weggaat. Ook wordt met deze stok geslagen op gevoelige plekken. Op de tekening is aangegeven wat gevoelige plekken zijn bij olifanten.
De opperhuid van dikhuiden
De dikte van een olifantenhuid varieert van enkele centimeters op de rug en achterhand tot flinterdun rond de mond en ogen, in de oren en bij de anus. Hun huid lijkt bedrieglijk hard, maar is in werkelijkheid zo gevoelig dat een olifant de pijn van een insectenbeet kan voelen. Een olifantenhaak kan makkelijk pijn veroorzaken en verwondingen toebrengen aan de gevoelige olifantenhuid. Dompteurs zetten de haak vaak vast in het zachte weefsel achter de oren, in het oor of in de mond, in en rond de anus en in zachte plekjes onder de kin en bij de voeten.
Binnen enkele uren na geprikt te zijn met een olifantenhaak kan een striem of zweer verschijnen. De wond kan groter worden als hij geïnfecteerd raakt.
|
|
||||
| Bovenstaande zijn foto’s gemaakt in Nederland | |||||
|
|
||||
| Twee foto’s hier boven zijn gemaakt in de VS. | |||||
De voorstelling
Tijdens het optreden in de piste reageert een olifant op verbale commando’s van een dompteur met een olifantenhaak en matige druk van de olifantenhaak, omdat de olifant zo geconditioneerd is door gewelddadige trainingssessies dat weigering om in de piste te gehoorzamen zal leiden tot zware straffen later. Kort voor het binnentreden in de piste, nog uit het zicht van het publiek, geven dompteurs de olifanten vaak een paar pijnlijke slagen om hen er aan te herinneren wie de baas is en om zich ervan te verzekeren dat de olifanten de bijzondere kunstjes op commando uitvoeren.
Omdat een dusdanig ontmoedigde olifant zich onderwerpt aan een overheersende dompteur die een olifantenhaak bij zich draagt, misleiden circussen het publiek met valse beweringen dat een olifantenhaak alleen wordt gebruikt om een olifant te sturen of om aanwijzigen te geven. De moeilijke kunsten waartoe olifanten worden gedwongen veroorzaken veel druk op hun spieren en gewrichten. Ze zijn lichamelijk zeer inspannend en geen enkele olifant zou deze groteske overdreven bewegingen op commando doen, telkens weer, honderden keren per jaar, zonder de constante dreiging van straf. In het wild gaat een volwassen olifant met rustige, geleidelijke bewegingen liggen, en dat niet meer dan een of twee keer per dag. Een gemiddelde circusact vereist dat ze een aantal keer per show heel snel gaan liggen en weer opstaan. Als het mogelijk zou zijn om een olifant om simpelweg te “begeleiden” om snel opeenvolgende kunstjes uit te voeren als het op hun kop staan, op hun achterpoten staan, gaan liggen, zitten, kruipen en ronddraaien zou de dompteur een zachte, katoenen doek bij zich dragen, en geen hard puntig voorwerp. Olifanten ontwikkelen typische pijnvermijdende reacties op de olifantenhaak zoals terugdeinzen of het uitstoten van angstgeluiden.
Bron: circuses.com
